Once Upon a Time in the West(-Brabant)

De inwoners van Klein-Zundert hadden al maanden met angst en beven tegen de confrontatie opgezien. Vandaag was het zover. De ‘outlaws’ van Rood-Wit JO8-1 kwamen naar ons liefelijke, pittoreske dorpje. Al sinds de zomer was bekend dat de shootout ging plaatsvinden en de bewoners van Corsoland hielden hun kloppend hart vast. Op iedere hoek in de vesting hing een affiche met ‘Wanted: Winst of Gelijkspel’, maar verder waren de straten leeg, reden er geen treinen en werden nog snel alle ramen gesloten. De ijzingwekkende stilte gaf een duidelijk signaal. Onheil was onderweg!

Onze eigen premiejagers hadden zich al vroeg in de saloon van Moerse Boys verzameld en na een fikse omkleedbeurt gingen ze op weg naar het strijdperk, daar waar de ‘bandietjes’ van ’t Heike ze al op stonden te wachten. Bombastisch galmde de muziek van Ennio Morricone uit de luidsprekers en het vuurgevecht stond op het punt om te beginnen, want dat er geschoten ging worden was zeker. Met de ruggen tegen elkaar liepen de twee bendes 12 pasjes van elkaar weg en de vraag was wie het snelste zou reageren. De camera’s zoomden scherp in op de van spanning bezweten gezichtjes en de extreme geladenheid was voor alle omstanders voelbaar. Plots sloeg de kerktoren 10.45 uur en binnen een fractie van een seconde werden de Adidasjes.33 uit de holsters getrokken. Het gevecht was begonnen en wat volgde was een scene die zelfs Sergio Leone niet had kunnen regisseren.

Onze Magnificent Eight schoot uit de startblokken en Kes the Kid prikte uit het niets keihard de 1-0 binnen. Nadat de 1-1 werd geteld, wist dezelfde Kes de score zelfs naar 3-1 uit te breiden. De boefjes van Rood-Wit kregen toen een betere fase en wisten de spanning met een voltreffer terug te brengen, totdat ze Daan, Jonathan en Dylan op hun pad tegen kwamen. Als zijnde The Good, the Bad and the Ugly (wie precies wie was wil ik hier even in het midden laten) stormden onze cowboykes op de tegenstander af en wisten na de overname Wyatt ‘Jop’ Earp in stelling te brengen. Deze schoot nog sneller dan zijn eigen schaduw de 4-2 binnen.

Even rust zou je zeggen maar de ‘schurkjes’ uit St. Willebrord bleven richting onze kant aandringen. Buffalo Melle was echter weer over heel het strijdtoneel te vinden en kwam vandaag tot een totaal van 41.963 aantal gelopen kilometers. Jammer genoeg net geen hele marathon en daar heeft Deputy Patrick hem dan ook op aangesproken. Ondanks het buffelen van Melle kregen de vogelvrij verklaarde gasten toch enkele grote kansen. Gelukkig stond daar voor ons nog Sheriff Keano en die liet duidelijk weten hoe hij er vandaag over dacht: “Not in my town!”

Na een aantal rake beschietingen van Daan, Jop en Jonathan volgde uiteindelijk een apotheose die zijn weerga niet kent, waarbij ook de achterin foutloos acterende Django Jumah nog mee naar voren ging, de tegenstander zijn sporen naliet en de uiteindelijke victorie van 10-3 in het netje katapulteerde. Klein-Zundert was gered en de harten van de mensen veroverd. Een groot applaus want de mensen konden de straat weer op. Daarmee zat ook het werk voor onze kleine ordehandhavers erop en zonder vaarwel te zeggen vertrokken ze met de noorderzon naar een volgende exotische bestemming ergens ver weg in het Wilde, o zo Wilde Westen.

Wie weet komen ze zaterdag 10 november toch weer even opdraven als om 12.15 uur de shootout tegen Unitas’30 gepland staat. Kom voor de zekerheid kijken en huiver!

Tot volgende week!

Moraal van het verhaal: Oost West, Thuis Best!