Leeuwen stelen harten

Het zou je overkomen. Je hebt een drukke werkweek achter de rug en precies datgene gedaan wat van jou als burger binnen deze samenleving wordt verwacht. Vervolgens denk je op jouw vrije zaterdag lekker op pad te gaan en daar heerlijk van te genieten maar ben je voor je het weet je hart verloren. Waar moet je zoiets melden en hoe moet je dan zelf verder? Het overkwam vandaag de meegereisde supporters van onze toekomstige leeuwenkoningen in de wedstrijd tegen Sarto.

Het affiche vooraf was er een om af te likken. Onze eigen leeuwenhartjes hadden dit seizoen nog maar 1 keer verloren en de tegenstander van vandaag zelfs helemaal nog niet. De wedstrijd werd gestart met al onze leeuwkes aan de aftrap maar het was jammer genoeg Sarto die uit de startblokken schoot en bij de eerste pauze al op een 4-0 voorsprong stond.

De trainer pakte zijn spullen en zei iedereen gedag om met zijn autosleutel al in de hand op weg naar huis te gaan. “Ho trainer, wat is dat voor slap gedoe? We blijven hier en laten ons van onze beste kant zien!” riepen zijn boys hem achterna. De trainer kwam terug, borg zijn sleutel op en ging met zijn fotokant (links vanaf zijn kant gezien) naar het veld staan. Vanaf nu moest het goedkomen!

De volgende 20 minuten werd Sarto aangepakt met datgene wat de enige remedie is om tegen een voetballend sterkere ploeg in te brengen, namelijk 100% passie en strijd. Onze Simba’s vlogen over het veld en reageerden op alles wat enigszins bewoog. Met de bal in eigen bezit werden de al eerder aanwezige talenten weer aangeboord en volgde onder andere een schitterende hattrick van zowel Kes als Jonathan. Ze kwamen terug tot een 8-6 achterstand maar in het laatste kwart waren alle krachten reeds over het veld uitgestrooid en resulteerde dat in een 11-7 eindstand.

De aanwezige hooligans wisten dat ze iets bijzonders hadden meegemaakt. Als je namelijk binnen 10 minuten 4-0 achter komt, moet je toch wel van hele goede huize komen en over dito karakter beschikken om jezelf toch weer in de wedstrijd te knokken. De harten van de toeschouwers waren gestolen. Gelukkig bleken de rechtmatige eigenaren iets later, na een momentje voor zichzelf te hebben genomen, hun hartje weer te horen kloppen. Eind goed, al goed.

De eerste seizoenshelft zit er nu op. Met wederom prachtige momenten, iedere week een vol aanwezig publiek en vooral het mee mogen ervaren van de ongelooflijke reis die onze jongens aan het maken zijn, is dit ook het moment dat deze verslaggever afscheid gaat nemen. Houden van is loslaten en dus gaan de jongens na de winterstop om de beurt zelf een verslagje schrijven. Op die manier kunnen ze het spel nog meer visualiseren en daarmee het laatste stapje naar de absolute top zetten.

Zelf heb ik als verslaggever de mensen aan hand mee willen nemen met deze bijzondere lichting. Ik heb daarbij in ieder geval getracht om altijd een zo realistisch mogelijk beeld weer te geven. We weten namelijk dat niet iedereen goed ter been is en ook de mensen die thuis aan de buis gekluisterd zitten, heb ik op deze manier toch het gevoel willen geven of als ze er zelf bij waren.

Als laatste nog een speciaal woord van dank aan de harde kern supporters. Jullie hebben er mede voor gezorgd dat deze jongens, met jullie als 7e man achter zich, tot ongekend grote hoogten zijn gestegen. Top!

Iedereen fijne feestdagen en wellicht tot snel!