Gruwelijk en Barbaars!

Was de gedachte dat we met de Zwarte Pieten demonstraties en bijbehorende wegblokkades op het dieptepunt in onze Nederlandse geschiedenis waren beland, is het de zaterdag 7 april 2018 die voortaan te boek zal staan als een van de zwartste bladzijdes in onze Hollandse heugenis.

Van horen zeggen begon de ochtend nog schitterend. De parkeerplaats van Sportpark Akkermolen was volgestroomd met supporters. De mannen van Vakkie Youth waren als een van de weinigen niet aanwezig, maar dat even off the record. Om klokslag 03.50 uur vertrok de Oranjemars richting Tilburg. Met een vrolijk gezang en getoeter langs de weg, kwam er in de Molenstraat abrupt een einde aan dit festijn. Een niet nader te duiden groep barbaren had een rood-zwarte blokkade opgeworpen waardoor de stoet tot een einde werd geforceerd. Wie er achter deze barricades verscholen zat, zullen we nooit weten maar het was voor onze supporters duidelijk, de jongens moesten het vandaag alleen gaan doen. Ik wil langs deze weg nog mijn dank en steunbetuiging uiten aan onze eigen wegbegeleiders.

Bedankt…jullie konden er niets aan doen!

 

Zelf met de groep om 08.15 uur bij ’t Zand aangekomen, werd er door de jongens snel omgekleed. Na de tactische bespreking en de zeventalfoto kregen we het verschrikkelijke nieuws van de achterban te horen. Gossie, allememaggies, drommels, drommels en nog eens drommels en zo nog wat krachttermen vlogen over het veld. Waar de trainer terneergeslagen tot zichzelf moest komen, was Jop vooral bezig met het gras. Hij had namelijk deze week kunstgrasschoenen gekregen en nu bleken we op gewoon gras te voetballen. Na flink wat tumult en een nadere inspectie van het gras, besloot Jop duidelijkheid te geven en sprak hij de nu al legendarische woorden: “It giet oan!”

De goed begeleidende leider van ‘t Zand loste het startschot en de Zundertse Furie barstte los. Na de snelle 0-1 dachten we de tegenstander al in de houtgreep te hebben, maar deze schakelde plotseling over op turbo boost. Vanaf toen werd het een strijd der gladiatoren. Na een gruwelijk gevecht was het uiteindelijk de individuele klasse binnen de toch al sterke groepsdynamiek die de Moerse Boykes het verschil deed maken en waar de inmiddels opgekrabbelde trainer zichtbaar van kon genieten.

Jumah en Jonathan ontpopten zich enkele malen tot slingerende slangenkinderen en wisten sommige van deze slaloms te bekronen met een doelpunt. Ook Kes kreeg met zijn goals weer de smaak te pakken. Zo erg dat toen hij de 2e helft even droog stond, hij ervoor koos om dan maar prachtig in het eigen doel te schieten. Na complimenten van de kant vierde Kes het doelpunt met de duim omhoog en konden we weer verder.

Uit de daaropvolgende duels wist Melle stiekem te ontsnappen. Hij ging met een prachtige rush door over rechts, alleen miste zijn voorzet op een haar na scherpte. Het haar van Melle bleek al heel de wedstrijd voor zijn ogen te zitten en dus hebben we hier als begeleiding de moeder van Melle na de wedstrijd op aangesproken (haar naam houden we hier off the record). Na een fel debat luidde de conclusie dat Melle of naar de kapper gaat of zijn haar voortaan in een staart wikkelt.

Terug naar het voetbal.

Je zou zeggen dat ’t Zand weinig te vertellen had. Niets is echter minder waar. Ook zij haalden de trekker meerdere keren gunstig over. Totdat Keano er genoeg van had en hij een schot van ver schitterend klemvast pakte. Een flinke man die op zo’n moment de bal bij Keano uit zijn handen kan pakken want klem is bij hem klem. Na zo’n 8 minuten op hem in te hebben gepraat, liet hij los en ging het spel wederom verder.

Als laatste der Mohikanen liet ook Daan zich aan het ‘publiek’ zien. Waar hij vorige week tijdens de les van Jumah goed had opgelet, twijfelde hij nu geen seconde toen de bal van een metertje of 20 aan kwam rollen. Een wreeftrapje kon niet uitblijven, net zoals het daaropvolgende gejuich. Moegestreden kwam de wedstrijd tot een einde en vierden de jongens met een stapel de 3-7 overwinning.

Terug bij de Moer werden we positief verrast. De unieke prestatie om zonder publiek bij ’t Zand te winnen was ook het bestuur niet ontgaan. Als erkenning voor deze ‘mission impossible’ werden we uitgenodigd om een afdruk te zetten in de ‘Moerse Walk of Fame’. De jongens gingen als groep aan de slag maar gebruikte het stoepkrijt naar eigen inzicht. Precies zoals onze mannen het samen gewend zijn te doen.

Zo kwam er uiteindelijk aan deze ‘gitzwarte zaterdag’ toch nog een mooi einde. Onze hoop is dat wanneer toekomstige generaties naar de afdrukken kijken, zij hier voor zichzelf de motivatie uit kunnen halen, dat ook zij met passie iets moois kunnen bereiken.

Komende week spelen we om 08.45 uur thuis tegen SV Reeshof. Ik hoop dat de mannen van Vakkie Youth er deze keer wel bij zijn, maar dat even off the record.

En…o ja! Namens de spelers van Moerse Boys 1 nog een dankjewel aan onze supporters voor het blijven kijken naar hun wedstrijd. Ze hebben genoten!