Een week later: Moerse Boys-vrienden en hun zoektocht naar een foto

Daar stonden we, in de hoek van de Moerse Boys-kantine. Mijn vrienden en ik, zij aan zij, even onttrokken aan het feestgedruis, een grijns van oor tot oor. Even poseren voor een foto, zoals we een jaar eerder met onze vriendengroep ook deden tijdens het kampioensfeest. Het was al wat later op de avond, de alcohol had al rijkelijk gevloeid. Wellicht is dat ook terug te zien op de foto. Ongetwijfeld is het een fijne foto geworden. Vragen die resteren, een week na het promotiefeest: wie maakte de foto en waar is ‘ie nu?

Schrobbelaar
We waren bijna compleet. Alleen Thijs ontbrak: hij had even daarvoor eieren voor zijn geld gekozen en was naar huis gegaan, in de wetenschap dat zijn wekker maandagochtend weer vroeg af zou gaan. Even vóór het fotomoment – of was het kort erna? – dronken we nog een glaasje Schrobbelaar met opa Jos. De 87-jarige opa van Sjors, een van ons. Apetrots was opa Jos, dat zijn drie kleinzoons – naast Sjors ook Joris en Pim – hoofdrolspelers waren tijdens het oranje-witte voetbalsprookje. Samen proosten we op deze prachtige voetbaldag.

Want een prachtige voetbaldag was het, die 16e juni 2019. Zeker ook voor onze vriendengroep De Ludo’s. Waar die naam vandaan komt? Een lang en niet zo interessant verhaal. Feit is wel dat voetbal al jarenlang een rode draad vormt binnen onze vriendengroep. Wanneer we samen zijn, gaat het steevast over voetbal. Als we op vriendenweekend gaan, is dat altijd in de winterstop of zomerstop. De Ludo’s ademen voetbal. Het overgrote deel is actief bij Moerse Boys. Alleen Thijs is wat dat betreft een vreemde eend in de bijt. Hij groeide op bij vv Wernhout, speelt daar al heel zijn leven. Maar ook hij geniet van de oranje-witte successen. Ook hij was erbij, die bewuste dag in Amersfoort.

Een van hen
Geweldig was het dat drie van ons – Daan, Sjors en Bart – tijdens de nacompetitiefinale tegen VKW op het veld stonden, maar eigenlijk hadden er vier van ons moeten staan. Jochem kon voetballend zonder moeite mee met het eerste elftal, hij was de nimmer verzakende stofzuiger van het team. Hij leefde voor de sport, misschien wel het meest van allemaal. Dat juist hij vorig seizoen noodgedwongen op 24-jarige leeftijd moest stoppen met voetballen, kwam binnen de vriendengroep keihard aan. Zijn schouder werkte niet mee. Veelzeggend was het dat Jochem na afloop van de finale door de spelersgroep direct werd meegetrokken in het feestgedruis. Hij was en is een van hen.


De overige vier – Joeri, Jorg, Thijs en ondergetekende – stonden deze zondag vanzelfsprekend langs de zijlijn. Zoals ze al jarenlang op regelmatige basis langs de lijn staan. Toen het allerlaatste fluitsignaal naderde, kwam langs de zijlijn het besef. Joeri deelde fakkels uit, hij zorgde dat alles vlekkeloos verliep. Jorg zwaaide met zijn oranje-witte vlag. Thijs zong luidkeels mee, ook in het oranje getooid. Ondergetekende had een brok in de keel. We stonden daar, zij aan zij. Een mooier voetbalmoment hadden we als groep niet meegemaakt. Direct na het laatste fluitsignaal was er een ware veldbestorming. Een innige omhelzing volgde, welke een dag later werd vereeuwigd in de papieren versie van BN De Stem. De promotie van Moerse Boys was een feit. De promotie van de Ludo’s ook, een beetje dan.

Kleinigheidje
Wat de plannen waren die zondag, was zondagochtend nog gekscherend gevraagd in de groepsapp. De plannen waren overduidelijk. Maar dat de zondag zo mooi zou worden, was op voorhand ondenkbaar. Het werd een onvergetelijke zondag. Voor Moerse Boys en dus ook voor onze vriendengroep. Wat nog ontbreekt? De groepsfoto in de kantine. Kleinigheidje blijf je houden.

Ben jij de fotograaf die we zoeken? Heb jij de bewuste foto op je smartphone staan? Neem dan contact op met Daan, Sjors, Bart, Jochem, Joeri, Jorg, Thijs of ondergetekende. Je krijgt er een pilsje voor terug. Uiteraard in de kantine van Moerse Boys.